Οι “Θράκες” μια ζεστή καλοκαιρινή βραδιά με γεμάτο φεγγάρι…μας έβαλαν σε μια μηχανή του χρόνου και μας έκαναν βόλτες από το χθες στο σήμερα… με στόχο την α-λήθη (α)…

Συντάκτης Αναστασία Πατλακίδου Αύγουστος 7, 2017 11:38

Οι “Θράκες” μια ζεστή καλοκαιρινή βραδιά με γεμάτο φεγγάρι…μας έβαλαν σε μια μηχανή του χρόνου και μας έκαναν βόλτες από το χθες στο σήμερα… με στόχο την α-λήθη (α)…

Μια ξεχωριστή μουσικοχορευτική παράσταση από τους “Θράκες”αφιερωμένη στον Καρυοφύλλη  Δοιτσίδη, στο ανοιχτό θέατρο της Ν.Ορεστιάδας,μέσα στα πεύκα, με τίτλο “Η α-λήθη(α)της Θράκης”…

Ο τίτλος της με προσκαλούσε ευχάριστα με αυτό το παιχνίδι των γραμμάτων κι
ανέβαζε τον πήχη ψηλά για να με προκαλέσει να μην την χάσω…
Από τον Πλάτωνα έχει δοθεί ο ορισμός της λέξης αυτής και σημαίνει τι άλλο την άρνηση της λήθης…
Φτάνοντας αυτό που είδα ήταν  ότι ο κόσμος ανταποκρίθηκε σ’ αυτό το κάλεσμα…
Ήταν όλοι εκεί …η Μαρία, η Γεωργία,ο Γιάννης,ο Χρήστος, η Φούλα, ο Σάκης,η Χρύσα…όλοι…
γνωστοί και άγνωστοι…μικροί και μεγάλοι γέμισαν το θέατρο…

Τα φώτα έσβησαν και η παράσταση άρχισε…
όλοι εμείς λες κι ανεβήκαμε σε μια μηχανή του χρόνου και πήγαμε πίσω …στο χθες…
φθάσαμε σ’ ένα χωριό που θα μπορούσε να ήταν του καθενός…το δικό του χωριό…
με μια κοινωνία οικεία…το σπίτι…η πλατεία…το καφενείο…ο γάμος…οι άνθρωποι…
οι γιορτές…το γλέντι…το τραγούδι…ο χορός…

Ένα χωριό σε μικρογραφία με τους ανθρώπους σε ρόλους
που ο καθένας θα μπορούσε να “μπει”…γιατί τους έχει ζήσει …
είτε σαν παιδί…είτε σαν μεγάλος…
μια κοινωνία με τα δικά της χρώματα και τους δικούς της άγραφους κανόνες
που τηρούνταν  “κατά γράμμα” έτσι όπως όριζε η παράδοση…
σαν να υπήρχε ένα πρωτόκολλο  που έπρεπε να τηρηθεί από  όλους…

Μπορούσε ο καθένας να δει τον εαυτό του…
να είναι ένα από τα παιδιά που έπαιζαν στην πλατεία…
ή να είναι στον γάμο…ξαναζώντας την χαρά τη δική του ή του παιδιού του…
ή να έβλεπε τον εαυτό του   καλεσμένο… σ΄έναν γάμο…
σ’έναν χορό κι ένα γλέντι που κρατούσε μέχρι  το πρωί…

Τα κοστούμια ήταν δεκαετίας ’50, ’60,’70…τέλεια…από τον πιο μικρό μέχρι τον πιο μεγάλο ήταν όλοι άψογα ντυμένοι…άντρες…γυναίκες…παιδιά…

Το σκηνικό εναλλάσσονταν γρήγορα κι κατάφερνε να σε πάρει μαζί του
από τον δρόμο… στο σπίτι…στην πλατεία…

Από το χωριό στην πόλη κι από την Ελλάδα στο εξωτερικό με τους μετανάστες…
σ’ένα σαλόνι όπου οι οικογένειες βρίσκονταν,γιόρταζαν,γλεντούσαν απ’το τίποτα…
κι ο δίσκος έπαιρνε την θέση του στο πικ απ  και το σόι τραγουδούσε και
χόρευε με την ψυχή του από τον πιο μεγάλο ως τον πιο μικρό…

Η Ελλάδα και η καρδιά της πάντα χτυπούσε στα σπίτια των μεταναστών σε όλον τον κόσμο και
η μουσική και τα τραγούδια στα οικογενειακά γλέντια  ήταν πάντα μνήμη και φωνή και πατρίδα…

Οι γιορτές και τα Σαββατοκύριακα στην δεκαετία του’60,’70 αλλά και του ’80 ήταν μια ευκαιρία γι αυτούς που έμεναν στην Αθήνα να ξαναβρεθούν… να σμίξουν…να χορέψουν…να θυμηθούν…

Όλοι μαζί  σ’ έναν χορό που κρατούσε ως το πρωί…

“Βασικά την ιδέα μας την έδωσε ο δάσκαλος μας ο Γιώργος ο Ζιώγας περίπου στις αρχές του Φλεβάρη εμείς και ως νεοεκλεγείς Διοικητικό αλλά και με το προηγούμενο Δ Σ είχε δρομολογηθεί μια άλλη εκδήλωση για φέτος μικρότερη φυσικά και με λιγότερες απαιτήσεις , όμως η ιδέα μας εντυπωσίασε και γνωρίζοντας τι σημαίνει ο Δοιτσίδης για την Θράκη και ιδιαίτερα για τον Β. Έβρο και συνειδητοποιώντας πως μέχρι τώρα δεν είχε γίνει κάτι για αυτόν ενώ προσέφερε τόσα πολλά κρατώντας την αυθεντικότητα των τραγουδιών και της φωνής το αποφασίσαμε αμέσως . Η παράσταση ήταν αρκετά απαιτητική και οικονομικά,χορευτικά ,ενδυματολογικά και ως προς τον αριθμό των χορευτών !!! Όμως παρόλα αυτά νομίζω πως το παλέψαμε και το αποτέλεσμα μας δικαίωσε πλήρως με όλα αυτά τα συγχαρητήρια που εισπράττουμε από τον κόσμο κάθε μέρα μας κάνουν να νοιώσουμε πραγματικά υπερήφανοι και δημιουργικοί όταν βλέπεις ένα κατάμεστο θέατρο και όλοι οι θεατές να έχουν βρει κάτι από τον εαυτό τους από  την τότε καθημερινότητα ένα ρόλο μας που τους ταιριάζει δεν μπορεί να μην αισθάνεσαι ικανοποίηση και συγκίνηση .
Φυσικά υπήρξαν και δύσκολες στιγμές αλλά και πολλά -ευχάριστες αστείες και με πολύ κέφι στις πρόβες -παρασκήνια πολύ γέλιο με πραγματικές ορχήστρες έτσι για να μπούμε στο κλίμα και στο πνεύμα!!! Μια συλλογική δουλειά όπως να βρούμε κουστούμια εποχής ανοίξαμε μπαούλα και ντουλάπες που είχαν δεκαετίες κλειστά Μαζευόμασταν κάθε βράδυ γυναίκες για να ράβουμε να κόψουμε να μεταποιήσουμε φορεσιές σύμφωνα με την ανάγκη των ρόλων φορτηγά επιστρατεύτηκαν για να κουβαλήσουν πράγματα από τα χωριά μας και ατέλειωτες ώρες πρόβας ειδικά τον τελευταίο μήνα. 
Πιστεύω χωρίς να θέλουμε να  ευλογήσουμε τα γενιά μας πως είναι μια από τις πιο αξιόλογες δουλειές και τις πιο προσεγμένες που έχει δει η πόλη μας γιατί εκτός από θέαμα ήταν μια πραγματική ζωή που αντιπροσώπευε πολλούς από τους θεατές Εμείς από την πλευρά μας θεωρούμε πως κάναμε ο,τι ήταν δυνατόν αλλά φυσικά και με σημαντική βοήθεια από πολλούς επαγγελματίες της πόλης μας που αναφαίνονται αναλυτικά στο φυλλάδιο χορηγιών όπως επίσης και τους συντελεστές και συντονιστές που είχαν την επιμέλεια της παράστασης καθώς και την άψογη συνεργασία με το Δήμο ακόμη δεν μπορώ να μην αναφερθώ στον επαγγελματισμό αλλά και στην Αγάπη που έχει για αυτό που κάνει ο χοροδιδάσκαλος μας ο Γιώργος ο Ζιώγας και για τα άψογα αποτελέσματα που έχει σε κάθε του δουλειά χωρίς αυτόν νομίζω ότι θα ήταν δύσκολο να ανταπεξέλθουμε !!!
Τέλος θα αναφερθώ στην οικογένεια Δοιτσίδη που ενσωματώθηκαν τόσο με εμάς και στις πρόβες όσο και στην παράσταση που δεν έμοιαζαν τιμώμενα πρόσωπα αλλά μέλη και χορευτές του συλλόγου μας έχει δημιουργηθεί μαι σχέση και μια φιλία που νομίζω πως θα κρατήσει !!! Η ίδια παράσταση έχει ανεβεί και στις 07/07/2017 στην Αλεξανδρούπολη με τον  Ζιώγα και το σύλλογο ” Ο Έβρος” και σημείωσε εξίσου μεγάλη επιτυχία!!!”       
  Χριστίνα Γκιλιλούδη, πρόεδρος  των “Θρακών”

“Μια παράσταση στην οποία συμμετείχαμε με την ψυχή μας, καθώς πολλές πτυχές της συνδέονταν με την ιστορία του τόπου μας, αλλά και του καθενός προσωπικά, με βιώματα των ιδίων ή αφηγήσεις που άκουσαν από τις οικογένειες τους. Μια παράσταση που δικαίωσε τον αγώνα του Καρυοφύλλη Δοϊτσίδη στο να γίνουν γνωστά τα θρακιώτικα τραγούδια, να τα αγαπήσει ο κόσμος και να μπούνε στα σπίτια του καθενός. Μια παράσταση που συνέδεσε το παρελθόν με το παρόν με πολύ ρεαλιστικά στοιχεία, που έδιναν την εικόνα του πραγματικού, που είναι και το κάτι διαφορετικό που εμπεριείχε η παράσταση αυτή.”
  Δημήτρης Σπανός, αντιπρόεδρος των “Θρακών”.Η βραδυά τελείωσε με την βράβευση του Καρυοφύλλη Δοιτσίδη για την πορεία του στο Θρακιώτικο τραγούδι.
Επιμέλεια Αναστασία Πατλακίδου – Άρωμα Μελωδίας

Συντάκτης Αναστασία Πατλακίδου Αύγουστος 7, 2017 11:38
praxisSkenterlis

Συνεντεύξεις

NALMPANTIS200

Ράδιο Έβρος TV

Soul

Πρωτοσέλιδα

Εγγραφείτε στο Newsletter