Φωτεινή Κασαπίδη: “Όταν έχεις σκοπό να ζήσεις, ζεις” – Έξι χρόνια μετά το ατύχημα, μιλά για όλα

Έξι χρόνια μετά, η Φωτεινή Κασαπίδη μιλά για πρώτη φορά δημόσια για το ατύχημα που σημάδεψε τη ζωή της. Ήταν 20 Φεβρουαρίου 2020, όταν ως μαθήτρια της Α΄ Γυμνασίου, σε μια σχολική εκδρομή ένεκα της ημέρας – Τσικνοπέμπτη τότε – στο Άλσος Αδριανουπόλεως στη Νέα Ορεστιάδα, ένα παιχνίδι στην κούνια άλλαξε για πάντα την καθημερινότητά της.

Σήμερα, ενήλικη κοπέλα, στα 19 της πλέον, αφηγείται πως το πρώτο διάστημα ήταν πολύ δύσκολο. Η εφηβεία της συνέπεσε με τον τραυματισμό, τα χειρουργεία, τις φυσιοθεραπείες και την καραντίνα του COVID-19. Νοσηλεία χωρίς επισκεπτήρια, επιστροφή στην πόλη χωρίς να μπορεί να δει φίλους λόγω εγκλεισμού. Μια διπλή απομόνωση. Παρ’ όλα αυτά, δεν σταμάτησε στιγμή να συνεχίζει όσα αγαπούσε. Η επέτειος του πρώτου χρόνου τη βρήκε ακόμη “πολύ άσχημα ψυχολογικά”, όπως είπε. Όμως με τον καιρό η οπτική της άλλαξε. “Δεν ήταν κάτι τόσο τρομερό όσο το έβλεπα τότε”, λέει, εξηγώντας πως οι πρακτικές δυσκολίες υπάρχουν, αλλά δεν καθορίζουν πια τη σκέψη της.

Καθοριστικό ρόλο έπαιξε η στάση των φίλων και του σχολικού της περιβάλλοντος. Οι ίδιες παρέες, οι ίδιες σχέσεις. Ένιωσε πως κανείς δεν την αντιμετώπισε με οίκτο, αλλά ούτε και με υπερβολική “καλοσύνη”. Και αυτό, όπως τόνισε, της έδωσε δύναμη να συνεχίσει χωρίς να αισθάνεται “διαφορετική”. Την ίδια μέρα που επέστρεψε στην πόλη της από το κέντρο αποκατάστασης, βρέθηκε ξανά στον χώρο του θεάτρου “Διόνυσος”, εκεί όπου από νήπιο παρακολουθεί τα εργαστήρια θεάτρου. Ανέβηκε με το αμαξίδιο στη σκηνή και… δεν ξανακατέβηκε ποτέ από το όνειρό της. Συνεχίζει να παίζει θέατρο, να μαθαίνει ξένες γλώσσες – αυτήν την περίοδο τουρκικά – να δημιουργεί. Θέλει να σπουδάσει θεατρολογία… Σχεδιάζει και ονειρεύεται.

Βέβαια, η μεγαλύτερη δυσκολία της καθημερινότητας είναι η προσβασιμότητα στην ίδια της την πόλη, τη Νέα Ορεστιάδα. Ράμπες με κακοτεχνίες, πεζοδρόμια που δεν επιτρέπουν εύκολη πρόσβαση, επικίνδυνες λακκούβες παντού. Ως επί το πλείστον αναγκάζεται να κινείται μέσα στο δρόμο, με άμεσο κίνδυνο. “Δεν γίνεται να είμαστε στο 2026 και να μην μπορούμε να φτιάξουμε μια σωστή ράμπα”, λέει – και έχει απόλυτο δίκαιο. “Θα μπορούσε η Ορεστιάδα να είναι μια πόλη πρότυπο – να μας γράψουν οι εφημερίδες – οτι η Ορεστιάδα είναι μια πόλη όπου τα ΑΜΕΑ κινούνται ελεύθερα, αλλά“…

Στα καταστήματα, πολλές φορές εξυπηρετείται από την είσοδο, χωρίς να μπορεί να μπει μέσα. Όμως οι επαγγελματίες, όπως είπε, δεν την έκαναν ποτέ να νιώσει άσχημα. Το γεγονός, πάντως, είναι ότι η αυτονομία της παραμένει περιορισμένη, εξαιτίας των υποδομών αλλά και – κυρίως – τις επικρατούσας νοοτροπίας: μόλις σε 1-2 cafe της πόλης μπορεί να έχει πρόσβαση με ένα “μικρό” εμπόδιο στην είσοδο. Μίλησε ακόμα και για στιγμές ρατσιστικής ή αδιάκριτης συμπεριφοράς που υπήρξαν – και υπάρχουν. Βλέμματα επίμονα, ξαφνιασμένα γυρισμένα κεφάλια, οδηγοί που επιβραδύνουν για να την κοιτάξουν, ως αξιοπερίεργο, χωρίς να σταματούν. “Από ένα παιδάκι το κατανοείς, του το εξηγείς ότι είχες ένα ατύχημα και γι’ αυτό κινείσαι με αμαξίδιο. Όχι όμως και από έναν ενήλικα”. Σε έναν μάλιστα δεν μπόρεσε να αντισταθεί, ήταν τόσο επίμονα αδιάκριτος που “όταν με κοίταξε και γούρλωσε τα μάτια πραγματικά έντονα, σαν να βγήκε το τσίρκο εκδρομή στην πόλη… ε, του έβγαλα τη γλώσσα”, ομολογεί – και αφοπλίζει με το χιούμορ της.

Στις σχολικές εκδρομές αναγκάστηκε να κάνει πίσω, ακόμη και στην πενταήμερη της Γ΄ Λυκείου, όταν το κόστος για ειδικό λεωφορείο ήταν απαγορευτικό (800 ευρώ της είπαν τότε). Ασφαλώς η οικογένειά της δεν διέθετε αυτό το ποσό και ούτε θέλησε να επιβαρύνει τους συμμαθητές της. Έτσι, “το χάρηκα αλλιώς”, είπε, “βρήκα τρόπο και έκανα μόνη μου πενταήμερα στην πόλη μου. Αλλιώς δεν βγαίνει”…

Σε ό,τι αφορά τις δομές υγείας, αναφέρθηκε στην πολύτιμη στήριξη του ΚΕ.Φ.Ι.ΑΠ. που λειτουργεί στη Νέα Ορεστιάδα ως παράρτημα του Νοσοκομείου Διδυμοτείχου, μιλώντας με σεβασμό για το λιγοστό προσωπικό που “είναι ήρωες”. Όμως: “Η πισίνα δεν λειτούργησε ποτέ και τη χτίσανε και την εγκαινιάσανε με τυμπανοκρουσίες. Και θα μπορούσε να βοηθήσει πάρα πολλά άτομα, αλλά δεν τους στέλνουν προσωπικό… για συντήρηση της πισίνας ή έναν φυσιοθεραπευτή πιο εξειδικευμένο με θεραπείες στο νερό”. Αυτή είναι – δυστυχώς – η κατάσταση.

20.02.2020 – 20.02.2026: Έξι χρόνια μετά, η Φωτεινή συνεχίζει να αποτελεί φωτεινό παράδειγμα αισιοδοξίας και να βλέπει το μέλλον της “λαμπρό”. Διότι, όπως λέει, “όταν έχεις σκοπό να ζήσεις, ζεις. Σου έρχονται τα χαρτιά στο χέρι και παίζεις το χαρτί που σου έλαχε. Δεν κοιτάς να ξαναρίξω τα ζάρια, να πάρω να τραβήξω άλλο φύλλο… Πορεύεσαι όπως μπορείς, όσο μπορείς και προσπαθείς για το καλύτερο”.

Στο παρακάτω βίντεο μπορείτε να παρακολουθήσετε ολόκληρη τη συνέντευξη της Φωτεινής Κασαπίδη στο Ράδιο Έβρος και στην εκπομπή “Εβροσκόπιο”: